Tot de dood ons scheidt

Posted: 07/11/2019 by admin

Tot de dood ons scheidt

Iets meer dan een jaar geleden, 26 oktober 2018 om precies te zijn, was het me in mijn rug geschoten. Normaal is dit niet iets wat ik een jaar later nog zou weten, zeker niet met de exacte datum, maar in dit geval wel. Die dag is namelijk de start geweest van een op z’n zachtst gezegd nogal heftig jaar. Een dag waar ik nu, een jaar later met een dubbel gevoel aan terug denk.

Het was vrijdag 26 oktober 2018 en ik zou die dag samen met een van mijn beste vriendinnen gaan ‘floaten’, althans dat dacht ik. Bij floaten lig je in een grote afgesloten capsule die gevuld is met zout water waardoor je volledig drijft. Perfect voor iemand die last heeft van haar rug en naar verluidt een totaal ontspannende ervaring. Of het waar is zou ik je niet kunnen vertellen, ik heb de float cabine nooit gehaald.

Ik ging die dag naar station zuid wtc in Amsterdam, alwaar ik werd opgehaald door Nina, een van m’n beste vriendinnen. “We moeten nog even langs de Tolstraat, er is lekkage”. Nina verhuurd het appartement waar zij woonde in haar studententijd, tevens het appartement waar mijn vriend en ik elkaar voor het eerst ontmoeten. Op 16 oktober 2010 gaf Nina daar een pyjama feestje: haar hele huis was bedekt met matrassen en dekens en iedereen moest in pyjama komen. Midden tussen alle andere pyjama’s en pantoffels lag een man in een blauwe meneer Cactus pyjama, mijn man. Liggend op een smoezelig matras op de Tolstraat vond ik de liefde van mijn leven.

Fast forward: 20 oktober 2018, vind ik het niet zo erg dat er lekkage is op de Tolstraat want dat gunt mij een trip down memory lane.

Wanneer we de smalle gang doorlopen van haar huis maakt mijn hart al een sprongetje het is nog steeds zoals het 8 jaar geleden was. Zodra ik de woonkamer in loop slaan ik en mijn hart stil: daar zit mijn vriend te midden in ontelbaar veel roze ballonnen in z’n Meneer Cactus Pyjama. Of ik alsjeblieft met hem wil trouwen. Ik had het zo niet zien aankomen dat ik verstijfd blijf staan en alleen maar een keer of 6 “what the fuck?!” kan zeggen. Ik geef toe niet het meest romantische antwoord wat je kan verzinnen, maar hé in het echte leven schrik je je gewoon lam en is “what the fuck?!” je eerste antwoord. Daarna heb ik volmondig ‘JA’ gezegd en zijn wij met onze roze ballonnen terug gegaan naar ons eigen huis.

Een beetje van de schrik bekomen maak ik mij klaar om uit eten te gaan. Dit moest natuurlijk gevierd worden en mijn vriend – herstel, verloofde, heeft gereserveerd bij Meddens, een mooi nieuw restaurant in Hilversum.

En alsof ik door de schrik van het aanzoek beter in contact stond met mijn onderbuikgevoel, kreeg ik – totaal random – het gevoel dat ik voor we weg zouden gaan, nog ‘even’ een zwangerschapstest zou moeten doen. Als man klinkt dit misschien totaal gestoord, maar wij vrouwen ‘moeten’ zo een keer in de zoveel tijd opeens een zwangerschapstest doen, voor ‘je weet maar nooit’. Om die reden lag in mijn badkamer la nog braaf een test te wachten en zat ik al starend naar mijn verlovingsring te wachten tot er 2 minuten voorbij waren.

Ik draai de test om en zie 3 streepjes in het scherm. 1 controle streepje om te zien of de test werkt en 2 test streepjes om mij te vertellen dat ik zwanger ben. De zoveelste “What the fuck?!!” van die dag. Zo vaak als ik totaal random, zo’n test gedaan had, had ik deze uitslag nog nooit gezien. Klopte hij wel? Waren de testen veranderd ondertussen en betekende dit juist niet zwanger? Het kon toch niet zo zijn dat ik op 1 dag, sterker nog binnen 3 uur, én ten huwelijk werd gevraagd én ontdekte dat ik zwanger was?! Jawel, dat kon dus wel.

Mijn lijf besloot op dat moment dat dit de druppel was. Iets te veel verassingen op 1 dag. Het dacht waarschijnlijk net als ik “ja doei nou is het klaar ik hou er mee op voor vandaag.” En dat deed het: ik ging in een complete schoktoestand naar mijn verloofde en vertelde hem al bibberend en met blauwe lippen dat “ik ook een verassing voor hem had”. Al het bloed leek uit m’n hoofd getrokken te zijn, spierwit en met blauwe lippen lag ik te bibberen op bed, terwijl mijn verloofde naar de Albert Heijn ging voor een duurdere zwangerschapstest om te zien hoe lang het al gaande was. (want ja voor random zwangerschapstesten één keer in de zoveel tijd gebruik je natuurlijk geen 20 euro testen). De rest van de avond zaten we beiden totaal in shock tegenover elkaar. Maurice aan de door hem vooraf bestelde champagne en ik aan een spa rood. “Proost, op ons!”

De volgende dag gingen we naar mijn ouders en broertjes om hen het heugelijke nieuws te vertellen. Dat van het trouwen wisten ze al, want Maurice had zoals het hoort mijn vader om mijn hand gevraagd, maar dat van de baby was natuurlijk ook voor hen een verassing. Snel had ik ‘s ochtendsvroeg een ‘voorleesboek voor opa’s en oma’s’ gekocht en ingepakt en onder het mom “de ouders van de bruid verdienen ook een cadeautje” pakten zij nietsvermoedend het boekje uit. Maurice filmde in opdracht van mij het hele spektakel, want ‘leuk voor later’. Niet wetende dat later zoveel eerder zou zijn dan verwacht. Het zou de laatste keer zijn dat mijn vader levend op een filmpje zou staan.

Januari 2019 appt mijn moeder: “papa is even naar de huisarts want hij voelt iets geks tijdens het slikken”.

5 Februari 2019 appt zij: ”Jongens,Even heftig nieuws. Papa wilde het voor zich houden tot na de kijk operatie.Ik denk dat het beter is als jullie op de hoogte zijn.Papa heeft een gezwel bij de splitsing van luchtpijp/slokdarm. Hij kon al een paar weken moeilijk slikken.Volgende week is er een kijkoperatie.De KNO-arts zegt dat het wel goed komt Laten we daar alle collectieve positieve energie op zetten samen en bidden voor de gezonde afloop. Ik vind het beter dat jullie het wel weten. ”

20 April 2019, lig ik midden in het behandelingstraject naast mijn vader op de bank. Hij is veel afgevallen, is mager geworden en heeft het zwaar. Hij kan niet meer zelfstandig lopen en voelt zich kwetsbaar. Mijn vader is een trotse grote en sterke man en ik zie aan alles dat hij vecht om overeind te blijven. In al zijn kwetsbaarheid zie ik de sterkste man van de wereld. Hij kijkt wielrennen op tv en ik kijk naar hem. Mijn papa, mijn daddy en de opa van mijn ongeboren kind. Terwijl ik de baby in mijn buik voel schoppen voel ik ineens ook de angst opkomen of hij mijn kindje wel gaat ontmoeten. Ik stop die angst snel weer weg. Natuurlijk wel, mijn papa is de sterkste man van de wereld.

26 April 2019: de behandeling van Papa is heftig in volle gang maar lijkt aan te slaan. De tumor lijkt te slinken.

3 mei 2019: “Heb je jouw moeder al gesproken?” Vraagt mijn vriend als hij mij belt. “Nee, hoezo?”. Hij valt stil en ik voel dat het niet goed is. ”We moeten nu naar het Radboud komen, ik kom terug naar huis en dan gaan we rijden.” Waar ik al die weken bang voor ben geweest wordt waarheid: met gierende banden naar het ziekenhuis rijden. Om 12:00 ’s middags zitten we, mijn moeder, mijn broertjes, Maurice en ik, in een kil en koud kamertje ergens in het immens grote Radboud. Ik zie aan de blik van de artsen dat het niet goed is. Er komt een inleiding met een overzicht van wat ze de afgelopen dagen allemaal gedaan hebben en hoe de fysieke toestand van mijn vader achteruit is gegaan. Cijfers en waarden over de stand van zijn lijf vliegen me om de oren alsof ik daar iets mee moet kunnen. Dan is er 1 zin die binnenkomt: “dat betekent dat wij denken dat uw man en vader nog enkele uren tot dagen te leven heeft.”

Ik weiger het te geloven, De klassieke eerste fase van rouw ‘Ontkenning’. Ik begin de arts te ondervragen met een autoritaire toon zoals mijn vader die in de Rechtbank zou kunnen hebben (hij was een dijk van een advocaat). “Ik vind uw bevindingen nogal vaag en er is mijn inziens een groot gebrek aan feiten.” “U dénkt dat mijn vader nog een aantal uren te leven heeft, dat klinkt niet zo sterk vind u zelf wel?”. Ik ben onder de indruk van mijn eigen scherpte maar weet ook dat het, in tegenstelling tot in een Rechtbank, hier niks uit gaat maken. Hoe scherp ik ook zal zijn, mijn vader zal het eind van de volgende dag in het bijzijn van ons allemaal overlijden. Na al mijn scherpte weet ik dat ik nu zacht moet zijn voor hem. “Ga maar pap, het is ok.”

20 juni 2019: op een warme zomeravond zit ik in de tuin met Maurice. De muziek staat aan en ik hoor ineens “Sunshine” van Submotion Orchestra. De dag voor het overlijden van mijn vader, heeft mijn moeder aan mijn vader gevraagd “Hoe weet ik dat je bij ons bent, als je er niet meer bent.” Mijn vader was veel te ziek (en te nuchter) om op zo’n vraag zinnig antwoord te geven. Maar samen besloten ze daar dat papa de zon zou zijn. “Als je de zon voelt ben ik bij je.” Zodra ik dat nummer hoor raak ik ontroerd en zeg blij tegen Maurice “Kijk papa is bij ons.”

24 juni 2019: 7 weken na het overlijden van mijn vader lig ik met weeën in ons bad. Mijn wens was, dat mijn bevalling zo snel zou gaan dat ik het ziekenhuis niet zou halen. Die wens kwam uit. De heftigheid daarvan had ik niet ingecalculeerd. Ik lig te vloeken en beloof hardop dat ik na deze baby ga adopteren. Hoe kunnen de aanwezige dames, de kraamhulp, verloskundige en mijn moeder, ooit voor meerdere kinderen gekozen hebben. Dit. is. niet. te. doen. Op het punt dat ik denk dat het echt niet meer gaat hoor ik door de badkamer speaker Submotion Orchestra’s Sunshine. Ineens bevind ik mij in een roes. Maurice weet wat dit betekent en fluistert in mijn oor dat papa bij ons is en mij helpt. Ik voel mij krachtiger dan alle uren daarvoor. Met papa, mama en Maurice aan mijn zijde weet ineens zeker dat ik dit kan. Een minuut later tussen al die liefde is onze zoon Julius-Joop geboren.

Vandaag, 6 november 2019: ik kijk naast me en zie een vrolijk koppie lachen als ik naar hem kijk. Ineens komt het binnen. Wat een jaar. Ik besluit het van me af te schrijven. Je vraagt je misschien af waarom ik dit deel. Een paar weken geleden vertelde een dierbare collega mij “Weet je waarom ik jou zo’n goede en bijzondere coach vind?” “Omdat je je kwetsbaar op durft te stellen om verbinding te maken.” Wat mooi dat ze dat ziet. Het klopt. Het is voor mij zo natuurlijk dat ik het niet eens door heb. Toen ik begon met coachen besloot ik dat een van mijn belangrijkste visies zou zijn, dat wanneer we ons allemaal kwetsbaarder op zouden durven te stellen en dingen durven te delen, we continue van elkaar zouden leren en ons ontwikkelen. Hoe mooi zou het zijn als dat continue proces is.

Wat ik het meest heb geleerd het afgelopen jaar en een ieder die dit leest graag zou willen meegeven? Dat de dood je niet scheidt van je geliefde. Dat de dood juist verbind. Dat de verbintenissen die ik dit jaar heb mogen aangaan met mijn verloofde en met onze zoon voor nu extra betekenis hebben omdat ik weet dat ze niet eindig zijn. Het is voor altijd. Net zoals de liefde en verbinding met mijn vader. Voor altijd.

Facebooktwitterlinkedinyoutubeinstagram
%d bloggers liken dit: