Een meisje van zeven en haar dromen

Dromen van een meisje van zeven

 

Een meisje van zeven en haar dromen

Voor inspiratie hoef je niet ver te zoeken. Alle mensen om je heen kunnen je inspireren met hun verhaal, als je maar écht naar ze luistert. Het komende jaar zal er iedere maand een gastblog geschreven worden door iemand die mij inspireert. Ik heb deze mensen gevraagd te schrijven over wat voor hen ‘leven vanuit je hart’ en ‘innerlijk kracht’ is. Lees en laat je meevoeren met hun verhalen.

Deze maand is de beurt aan: de vrouw die mijn grote voorbeeld is en mij dag in dag uit inspireert met haar kracht, wijsheid en onvoorwaardelijke passie voor het leven, mijn moeder Caroline van den Sigtenhorst.

Zeven moet ik geweest zijn toen ik met mijn moeder na het avondeten de afwas deed. “We moeten een opstel schrijven morgen over wat je later worden wilt. Ik heb het gevoel dat ik non word, maar dat wil ik niet, want ik wil moeder worden net als jij.” Vertelde ik mijn moeder achtjes draaiend met de theedoek in de lucht.  “Hoeveel kinderen wil je dan?” Vroeg mijn moeder. “Vier net als jij……..twee van mezelf en twee geadopteerd”. Achteloos draaiend met die theedoek had ik gedecideerd mijn eigen toekomst voorspeld………Eén van de vier kinderen is geadopteerd, maar een kniesoor die op basis daarvan de voorspelling af serveert. Non ben je toch niet geworden, lijken uw wenkbrauwen te vragen. Dat is ook zo natuurlijk, maar mijn leven had er vaak verdomd veel van weg.

Wat het voorval ook bijzonder maakt is die aanwezige Mama die afwast en luistert.  Die haar dochter van zeven alle ruimte gaf haar wens te dromen. In ruimte schenken was en is mijn moeder mega goed. Oordeel loos luisteren is een van haar grootste talenten. Letterlijk ruimte schenken kon en kan ze als geen ander. Hutten bouwen in de kamer, onverwachte gasten, schelpenwinkels waar eindeloos omheen gesopt en geboend moest worden, partijtjes, waterballet met alle buurkinderen in de tuin, pizza bakken, appeltaarten maken, je eigen slaapkamermuur schilderen………..veel was GOED!
Kritiek kwam nooit op je wezen, wel op je gedrag. “Zit eens stil, hè gat alweer een vlek, ……het lijkt hier wel een zandbak…..schrijf eens wat netter…” Daar kon je dan doorgaans weinig tegenin brengen.  Dat was ook zo. Dat was niet best. Mijn moeder was wel voor BEST. Het hoogste en het beste mocht je wensen, maar daar moest je dan ook zelf je best voor doen.

Jaren later, nu mijn dochter vraagt: ”Mam wil je mijn eerste blog schrijven?” Realiseer ik me dat die ruimte mij altijd geschonken is in dit leven om dromen waar te maken. Mijn moedertje, mijn lief, mijn prinses en mijn Binkies, het lot, ze hebben me laten mediteren, aurareaden, prentenboeken maken, “kunst kinderen” in huis herbergen na de plotselinge dood van hun moeder. Ze hebben me laten schilderen bij nacht en ontij. Ze hebben me Mickey helpen halen. Ze hebben me naar Peru laten reizen om mijn Sjamanen pad te gaan. Ze hebben de vurige uitbarstingen van hun moeder, lief en dochter gedoogd, verfoeid en gekoesterd.

Dromen durven waar maken, daar draait het wellicht allemaal om in dit leven. Ze komen niet aanwaaien. Je moet ze bevechten, najagen, binnenste buiten keren……Je moet op wankele trapjes klimmen om ze bij schaars maanlicht te vangen misschien. ……….Soms loopt er niemand met je mee als je aan je droom knutselt……..zelfs dat geeft niet. Als je de ruimte maar krijgt om jouw droom te boetseren overdag, of in de avonduren. En als dat lukt, dan danst en zingt je hart vol vreugde. Dan straalt je wezen als een kind van zeven dat precies weet wat ze wil!

Ook leven vanuit uw hart?

Facebooktwitterlinkedinyoutubeinstagram