INNERLIJKE – VERNIETIGENDE – KRACHT

Posted: 04/05/2016 by admin

INNERLIJKE - VERNIETIGENDE - KRACHT

Een column uit onverwachte hoek.

Voor inspiratie hoef je niet ver te zoeken. Alle mensen om je heen kunnen je inspireren met hun verhaal, als je maar écht naar ze luistert. Omdat ‘innerlijke kracht’ en ‘leven vanuit je hart’ voor iedereen een andere vorm kan hebben en al die verschillende vormen jou kunnen inspireren heb ik de mensen die mij inspireren gevraagd te schrijven over wat voor hen ‘leven vanuit je hart’ of ‘innerlijk kracht’ is. Lees en laat je meevoeren met hun verhalen.

Deze keer is de beurt aan: een man die mij al sinds ik een klein meisje ben inspireert vanwege zijn fysieke en mentale kracht, passie voor het leven, en vooral onvoorwaardelijke liefde voor de mensen die op zijn pad komen. Schrijver van vele boeken, grote knuffelbeer met een klein hartje en bovendien, gevierd internationaal karate kampioen Koen Scharrenberg. 

Wat hebben een frisse, zeer vaardige empowermentcoach en een voormalig vechtjas van rijpe c.q. middelbare leeftijd gemeen? Weinig hè? Vind ik zelf eigenlijk ook wel, op het eerste gezicht. Maar er is more than meets the eye (pardon my french) te vinden onder de noemer ‘innerlijke kracht’.

Eerst het algemene verhaal. Ik denk dat ieder mens de behoefte heeft om te ontdekken op welke, en ook hoeveel innerlijke kracht hij of zij kan bouwen. Uiteindelijk moet je het toch allemaal alleen doen denk ik, zonder zwartgallig te willen klinken. Tijdens talloze situaties in het leven, van keuzes tot crises, komt het neer op je eigen kracht. Een goede coach (Roos!!) gidst je en kan je gelukkig een heel eind op weg helpen, omdat je zelf soms ergens een blinde vlek hebt of er niet achter kunt komen op welke van de grote hoeveelheid innerlijke knopjes je moet drukken. Om dat extra reservoir te bereiken, dat voor onszelf zo lastig te vinden is.

Ik zie coaches  als Rosanne als een soort sherpa. Ik heb geklommen in de Himalaya en heb mee mogen maken hoezeer een (berg)gids jou de weg wijst. Niet alleen qua route, maar ook qua dosering, observatie of je óp bent of nog verder kunt, risico’s inschat – en zo meer, veel meer. Laten we wel wezen: zonder sherpa Tenzing had ook Edmund Hillary nooit de top van Mount Everest gehaald.

Koen Scharrenberg WK

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb in mijn leven tal van sherpa’s mogen kennen. En ‘iets’ heeft mij voorbestemd een wat onrustig leven te leiden, ik denk zelf een alomtegenwoordige grootste Sherpa, in welke vorm of hoedanigheid dan ook. De rode draad in mijn bestaan was, en is, vechtsport. Met name karate, een Japanse vorm met Budo-achtergrond – zen filosofie, etiquette, discipline, een zoektocht naar ‘de Weg’. Ik heb daarvoor ook tweemaal langere tijd in Japan getraind en het heeft mij gevormd en ongelooflijk veel gegeven. Daar kom ik graag nog eens op terug in latere columns.

In die vorm van karate speelt het tameshi wari, of te wel ‘breken’, een grote rol. Je fysieke en innerlijke kracht testen op materie, anders dan menselijke weefsels. Dat laatste deden we in de dojo en op wedstrijden.Breken is dus mind over matter, zogezegd – ja ik weet het, alweer, maar ik vind de Engelse taal nu eenmaal betere uitdrukkingsmogelijkheden bieden.

Een wereldwijd zeer gewaardeerde manier van tameshi wari, is het doorschoppen van honkbalknuppels, met het scheenbeen. Omdat het gezien wordt als moeilijk, maar vooral ook omdat het gegeven alleen al angst aanjaagt. Gekscherend zeggen vechtsportkenners: bij deze breektest is er een 100 procent breekgarantie. Is het niet de knuppel, dan is het wel het scheenbeen. Beetje maf dus, om dit te doen, maar ik verwijs graag naar het begin van dit verhaal.

Ik begon met één knuppel, in Japan. Omdat er een Japanse coach was, die mij ervan overtuigde dat ik het kon, fysiek maar ook vooral mentaal. Als je bang bent, hou je jezelf in en worden pijn en botbreuken een self fullfilling prophecy. Die coach zag dat ik ergens een reservoirtje van kracht en focus in mij had, en gaf mij het vertrouwen dat ik daarnaar kon reiken. Mijn scheenbeen vloog door de knuppel heen als een mes door de boter.

Vele jaren later stond ik op een benefietgala voor de KWF, de kankerbestrijding, tijdens de tv-show ‘Ik wed dat ik het kan.’ Als ik het ‘wereldrecord’ zou breken, 22 knuppels in een minuut, zou er minimaal vijfduizend euro naar het goede doel gaan. Mijn broer Wim was mijn coach. Om er zeker van te zijn dat ik zou slagen, drukte hij op een knopje dat alleen hij wist te bereiken. Een seconde voordat de tijd ging lopen zei hij ‘Voor mamma.’ Onze zo node gemiste overleden moeder, waar we zielsveel van hielden maar die wij, volkomen machteloos, veel te vroeg aan het leven onttrokken zagen worden.

De minuut was een droom, ik zweefde en keek van bovenaf naar mezelf. Samen met mamma. We waren één, ik was gelukkig. We keken naar die man in dat witte pak die als een idioot honkbalknuppels doormaaide. Geen pijn, geen angst, totale harmonie.  Met tegenzin daalde ik weer af, toen de minuut om was. Maar ik moest. Van mijn Coach, voor mamma.

Koen heeft ter extra inspiratie en vanuit zijn kennis van menselijk lichaam uitgeschreven hoe wij in potentie allemaal de innerlijke kracht hebben om honkbalknuppels te breken. Wanneer je dit leest en daarbij in je achterhoofd houdt dat het ook een metafoor zou kunnen zijn voor je mentale innerlijke kracht, verrijk je zowel je lichamelijke als geestelijke kracht! Lees zijn uitgebreide uitleg hier.

De vorige gastblog gemist? Lees de blog van Caroline hier terug. Geen enkele gastblog meer missen? Schrijf je dan snel in voor Power Post en ontvang maandelijks de nodige dosis empowerment in je eigen mailbox!
SCHRIJF JE SNEL IN!

Volg Van den Sigtenhorst Empowerment ook online:

Facebooktwitterlinkedinyoutubeinstagram

No Comments

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: