Hoe mijn sprookje werkelijkheid werd

Hoe mijn sprookje werkelijkheid werd

En wat niemand je vertelt over sprookjes

“Daar zat ik dan. 27 jaar, wonend in de bruisende hoofdstad, mijn rechtenstudie bijna afgerond, met een koude sleutelbos in mijn hand op de bank. Ik had de sleutels zojuist uit mijn koelkastdeur gehaald.” Dat is hoe mijn sprookje begint. Ik geef het direct toe, het is nou niet het geijkte ‘er was eens…’ begin wat je van een sprookje verwacht, maar ik heb de afgelopen jaren geleerd dat sprookjes heel vaak iets anders zijn dan dat je verwacht, dus waarom niet bij het begin beginnen. 

“Mensen die sleutels in koelkasten bewaren zijn óf  bang dat hun sleutels niet lang houdbaar zijn óf het gaat niet zo goed met ze.”

“Ik keek naar de sleutels in mijn hand en constateerde dat ik niet wist of ik hier om moest lachen of hier om moest huilen. En dat als ik het al had geweten dat ik voor beide waarschijnlijk te moe was geweest. Hoe bizar de situatie ook was, hij verraste mij nergens, sterker nog, misschien, heel misschien, luchtte het zelfs op. Dit was het officiële teken: ik kon niet meer. Mensen die sleutels in koelkasten bewaren zijn of  bang dat hun sleutels niet lang houdbaar zijn óf het gaat niet zo goed met ze. (Misschien gaat het in beide gevallen niet zo goed met ze, maar dat geheel ter zijde).” 

Bij sleutels in koelkasten zou het niet blijven. Ik zou nog bang worden van de visafdeling in de supermarkt, van drukke en niet drukke kruispunten en met name zou ik bang worden van mijzelf. Of eigenlijk beter gezegd van dat wat nog over was van de vrouw die ik ooit was. Want neem maar van mij aan dat er achterkomen dat je je sleutels bewaard in de koelkast, of bang wordt van een kruispunt – wetende dat je een slimme en intelligente vrouw bent – heel, heel beangstigend is. 

Hoe mijn sprookje werkelijkheid werd - Angst

WAT BEGON MET EEN GRIEPJE…

Net zoals bij vele anderen begon ook mijn burn-out avontuur ogenschijnlijk met een onschuldig griepje. Ik meldde mij ziek van mijn werk en zou daar nooit meer terugkomen. Een lange tijd heb ik mij verstopt in mijn huis en mij volledig afhankelijk gevoeld van mijn vriend. Ik durfde de deur niet uit als hij niet mee ging en zelfs voor mijn telefoon had ik een fobie gekregen, waardoor hij mijn vrienden op de hoogte moest houden van mijn situatie. Kortom: Het ging niet zo goed met me. 

OF WAS HET JUIST NOG NOOIT BETER GEGAAN?

Voordat je nu stopt met lezen omdat je denkt, die vrouw is nog steeds de weg kwijt. Gun me het voordeel van de twijfel. Nu, ver na mijn burn-out, denk ik oprecht dat dát moment en die periode één van de beste periodes uit mijn leven is geweest. Waarom? Dat zal ik je vertellen. 

Alle 27 jaren daarvoor – of, nou ja,  23, laten we wel wezen tot een jaar of vier ben je met name bezig met belangrijke zaken als “Krijg ik vandaag een snoepje?” en “Wie heeft mijn zandkasteel stuk gemaakt?” – was ik bezig geweest met iets zijn wat ik niet was. Op de basisschool begon het redelijk onschuldig met zeggen dat paarden mijn lievelingsdieren waren terwijl ik er eigenlijk doodsbang voor ze was (ik moest en zou op paardrijden, waarna alleen mijn moeder wist hoe bang ik eigenlijk was). In de puberteit was het meer een algehele staat van ‘zoekende zijn’, wat uiteindelijk resulteerde in een keuze voor een studie rechten ‘omdat papa’ het ook deed. Uiteraard alles niet zo gechargeerd als dat ik het nu zeg, maar het kwam aardig in de richting.

En nu, voor het eerst sinds jaren waren alle maskers afgevallen. Het had 27 jaar geduurd, maar ik gaf het op. “Als ik mijn sleutels in de koelkast wil leggen ondanks het feit dat iedereen dit gek vindt, leg ik gewoon mijn sleutels in de koelkast!”. Grapje natuurlijk, maar in de kern was het dat wel: ik voelde me ‘op’ en ik liet ook ‘op’ zien. Ik huilde en vroeg voor het eerst in 23 jaar weer om mijn moeder, en god zij dank kwam ze. Ik mocht eindelijk een klein meisje zijn van mijzelf.

moeder

En dat, precies dat laatste, is het beste wat mij ooit is overkomen. Hoe makkelijk het misschien ook gezegd is “Je moet gewoon jezelf zijn”, ik vond daar tot mijn burn-out, niks maar dan ook niks makkelijks aan. En ineens doordat ik mij zo lang had aangepast al die jaren, waren mijn ‘aanpas-skils’ op. Ik kon alleen nog maar mijzelf zijn. Ik heb mijn burn-out nodig gehad om te worden wie ik was. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor. 

FAST FORWARD

Nu 3 jaar later heb ik met alle ontdekkingen die ik in de afgelopen tijd heb mogen doen over mijzelf, iets geweldigs gedaan (al zeg ik het zelf). Ik heb na lang zoeken mijn eigen unieke visie op de wereld gevonden en wil die met iedereen delen. Vanuit alle ervaringen en lessen die ik heb gehad heb ik een geweldig mooi bedrijf kunnen opzetten. Ik heb ineens kunnen voelen waar het voor mij écht om ging. Wat voor mij écht belangrijk is. En vervolgens bevind ik mij in de bevoorrechte positie om deze ervaringen en lessen weer met jullie te delen. 

Ik heb mijn rechtenstudie ingeruild voor een coachopleiding en na jaren van ontwikkeling kwam daar ook nog eens mijn eigen methode bij. En nu, slechts één jaar naar het opzetten van mijn bedrijf heb ik al meer dan 75 mensen mogen begeleiden bij het ontdekken van hun kern, hun innerlijke kracht en hun unieke talent. Ik heb mensen na mijn begeleiding de keus zien maken om bedrijven te beginnen, wereld reizen te maken en studies weer op te pakken. Ik heb onzekerheid in kracht zien veranderen en tranen van frustratie zien veranderen in tranen van geluk. 

Het lijkt nu een vreselijk zoetsappig verhaal en de kans is aanwezig dat ik op een dag mijn hypermoderne mobiel, wat tegen die tijd ook je huissleutel is, uit de koelkast haal. Maar voor nu, nu op dit moment is dit écht even de zoetsappige sprookjesachtige waarheid zoals zij is. Dus voor nu:

“Leefde ik nog lang en gelukkig.”

Wil jij in 2017 jouw sprookje waar gaan maken? Kijk dan eens naar: 

“It’s time to be you” E-TRAINING of Deze maand: Empowerment Kado

Volg VdS Empowerment ook online:

Facebooktwitterlinkedinyoutubeinstagram